Ser jest produktem mleczarskim otrzymywanym z mleka, które jest produkowane w szerokim zakresie smaków, tekstur i form poprzez koagulację kazeiny białka mleka. Zawiera białka i tłuszcze z mleka, zwykle mleko krów, bawołów, kóz lub owiec. Podczas produkcji mleko jest zazwyczaj zakwaszane, a dodanie enzymu podpuszczki powoduje koagulację. Niektóre sery mają pleśń na skórce, zewnętrznej warstwie lub na całej powierzchni. Większość serów topi się w temperaturze gotowania.

Serowar Podlaski- ser koryciński a te z różnych krajów

Produkuje się setki rodzajów sera z różnych krajów. Ich styl, konsystencja i smak zależą od pochodzenia mleka (w tym od diety zwierzęcia), pasteryzacji, zawartości tłuszczu maślanego, bakterii i pleśni, przetwarzania i starzenia się. Jako środki aromatyzujące można używać ziół, przypraw lub dymu drzewnego. Barwa żółta do czerwonej wielu serów, takich jak czerwony Leicester, jest wytwarzana poprzez dodanie annato. Do niektórych serów można dodawać inne składniki, takie jak czarny pieprz, czosnek, szczypiorek lub żurawinę. Natomiast o Serowarze Podlaskim więcej poczytasz na: Serowar Podlaski.

serowar podlaski

 

W przypadku kilku serów mleko jest ścinane przez dodanie kwasów, takich jak ocet lub sok z cytryny. Większość serów jest w mniejszym stopniu zakwaszana przez bakterie, które zamieniają cukry mlekowe w kwas mlekowy, a następnie dodawanie podpuszczki dopełnia proces zsiadania. Dostępne są wegetariańskie alternatywy dla podpuszczki; większość z nich jest wytwarzana w drodze fermentacji grzyba Mucor miehei, ale inne zostały wyekstrahowane z różnych gatunków z rodziny Oset Cynara. Producenci serów w pobliżu regionu mleczarskiego mogą korzystać z odświeżonego i tańszego mleka oraz niższych kosztów transportu.

Serowar Podlaski a przechowywanie wyrobów

Ser jest ceniony za przenośność, długą żywotność i wysoką zawartość tłuszczu, białka, wapnia i fosforu. Ser jest bardziej zwarty i ma dłuższy okres przydatności do spożycia niż mleko, chociaż czas przechowywania zależy od rodzaju sera; etykiety na opakowaniach sera często zawierają informację, że ser powinien być spożywany w ciągu trzech do pięciu dni od otwarcia. Ogólnie rzecz biorąc, sery twarde, takie jak parmezan, są dłuższe niż sery miękkie, takie jak Brie lub kozie. Długi okres przechowywania niektórych serów, zwłaszcza w ochronnej skórce, pozwala na sprzedaż w sprzyjających warunkach rynkowych.

Toczą się dyskusje na temat najlepszego sposobu przechowywania sera, ale niektórzy eksperci twierdzą, że zawijanie go w papier serowy daje optymalne rezultaty. Papier serowy jest pokryty wewnątrz porowatym tworzywem sztucznym, a na zewnątrz znajduje się warstwa wosku. Ta specyficzna kombinacja tworzywa sztucznego od wewnątrz i wosku od zewnątrz chroni ser, umożliwiając jego kondensację, zapobiegając jednocześnie wydostawaniu się wilgoci wewnątrz sera.

Specjalistyczny sprzedawca sera jest czasami nazywany serowarnikiem. Zostanie ekspertem w tej dziedzinie wymaga pewnego formalnego wykształcenia oraz lat degustacji i praktycznego doświadczenia, podobnie jak stanie się ekspertem w winie czy kuchni.

Podmiot zajmujący się serowarstwem jest odpowiedzialny za wszystkie aspekty inwentaryzacji sera:
• wybór menu,
• zakup,
• odbiór,
• przechowywanie i dojrzewanie sera.